Afgelopen dinsdagochtend kreeg ik een telefoontje, of ik ‘s middags tijd had om een fotoshoot te doen. Ik was op dat moment heel druk bezig met het bouwen van mijn site, en had wel wat dingen staan voor die middag, maar toen ik de uitleg hoorde waarom er haast bij was besloot ik direct om mijn programma van die dag wat te wijzigen.

Het ging om het maken van foto’s van een 8-jarige Berner Sennenteef die diezelfde avond vrij onverwachts zou moeten worden ingeslapen omdat ze te veel verslechterde en ze niet langer door kon zonder lijden. Op zich al verdrietig genoeg, maar in dit geval nóg schrijnender, omdat de eigenaren van deze hond zelf in het buitenland waren en de hond bij een vriendin logeerde (zoals altijd bij afwezigheid van de eigenaren, dus een zeer vertrouwd adres). Zij hebben dus de beslissing moeten nemen om haar te laten gaan zonder dat ze daar zelf bij aanwezig konden zijn.

De fotoshoot is door de oppas cadeau gedaan aan de eigenaresse, een lief en ontroerend gebaar waar ik heel erg veel waardering voor heb en wat uiteraard ook enorm gewaardeerd is door de eigenaresse van Bizoe.

Voor de oppas ook heel erg moeilijk natuurlijk, het feit op zich sowieso al, maar daarbij was Bizoe ook nog eens de moeder van 1 van hun eigen honden…

We hebben afgesproken in een nabijgelegen park, hebben Bizoe en haar 2 dochters (Zita en Sterre) een klein stukje meegenomen (ver lopen zou niet meer gaan) en ik heb mijn uiterste best gedaan om een mooie blijvende herinnering te maken aan Bizoe, door een aantal foto’s te maken van haar alleen, van haar samen met beide dochters en met beide dochters apart.

Het weer was net zoals de situatie, mistroostig, dus er viel achteraf nog wel een en ander na te bewerken, maar al met al is het gelukt een aantal zeer dierbare foto’s te kunnen aanbieden.

Toen ik na het doorsturen van de foto’s een enorm lief berichtje van Bizoes eigenaresse ontving op mijn Facebookpagina schoot ik wel even vol hoor, en besefte ik me hoe gelukkig ik me mag prijzen met dit werk…